ChopChopBangBang

ChopChopBangBang
Voorstelling voor Theatercollectief DeMeiden

‘Twee hoog getalenteerde jonge meiden, Linda Lugtenborg en Annemieke Ros, en hun dramaturg/schrijver Helena Hoogenkamp wilden het stuk ook doen. Maar Toneelgroep Amsterdam heeft de rechten exclusief gekocht, dus dat mocht niet. Die meiden spelen nu De Meiden spelen ChopChopBangBang, een spel over het spelen van een spel in een spel. (…) Ze bouwen uit die verspijkerde fabel een ingenieus bouwwerk dat bij tijd en wijle hoogst lelijk en ongemakkelijk is om naar te kijken. Maar dat is De meiden als toneelconstructie ook. En dat als performance bij elkaar wordt gehouden door een brutaal en rafelig opgediend toneelspelersvernuft waar ik met open mond naar heb zitten kijken.’ De Groene Amsterdammer 

‘Als een stelletje zombies komen ze op, twee balletmeisjes from hell, met spierwitte gezichten, met (bloed?) besmeurde onderjurkjes en een starre blik die is gericht op het publiek. Wat ze is overkomen? Zij, twee jonge actrices, wilden De meiden opvoeren, een sociaal bevlogen stuk van de Franse schrijver Jean Genet. Ze kenden de tekst al. En toen bleek dat een groot gevestigd theatergezelschap de rechten had bemachtigd. Daar konden zij -als kleintjes – niks tegen beginnen. Dus maken ze maar een voorstelling die Chopchopbangbang heet. En noemen ze zich theatercollectief De Meiden. Welnu, Chopchopbangbang mag er ook zijn, want hierin verweven De Meiden (de kortgeleden afgestudeerde Linda Lugtenborg, Annemieke Ros en Helena Hoogenkamp) op vindingrijke wijze de thema’s van het origineel van Genet met de huidige problemen van een beginnend theatermaker. De Volkskrant

‘In de fantasie die volgt vergiftigt Lugtenborg Chris Nietvelt en Marieke Heebink in de Koninklijke Foyer met anthraxthee. Het geflirt met de werkelijkheid maakt die brutale fantasietjes erg geestig. Bovendien durft Lugtenborg – zij is het grootste gedeelte van de tijd aan het woord – lelijk te spelen. Het is niet altijd prettig om naar te kijken, maar ze verbeeldt die woede over de heersende hiërarchie uitstekend. (…) Lugtenborg en Ros besluiten De Meiden toch de spelen, want ‘twee onbeduidende theatermeisjes zijn toch geen concurrentie voor Toneelgroep Amsterdam’. Zo grijpen ze Genets stuk bij de lurven en slingeren het de actualiteit in. Een actualiteit waarin gesubsidieerde theatergezelschappen het landschap bepalen. Een actualiteit waarin je als beginnende maker twee keuzes hebt. Meedoen aan het spel of niet meer meedoen. Verzet is alleen mogelijk binnen de regels. **** Theaterkrant

Tekst: Linda Lugtenborg / Annemieke Ros / Helena Hoogenkamp
Dramaturgie: Helena Hoogenkamp
Regie: Gerardjan Rijnders
Begeleiding: Sanya Schreuder
Decor: Thomas Overweg
Licht: Tjalling Heijkoop
Spel: Annemieke Ros / Linda Lugtenborg

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *