Het aanbidden van Louis Claus

 

Het aanbidden van Louis Claus kaft

Bestel Het aanbidden van Louis Claus

‘Het is 2003, de zomer dat Louis Claus naar school komt in een clownspak en Carla haar broek te kort afknipt, de zomer dat haar vader tijdens het vrijen een tumor ontdekt in de borst van haar moeder en haar vriendin Juicy van school wordt gestuurd wegens cokegebruik. Na de zomer gaan ze hun eigen weg, maar jaren later, na de dood van haar moeder, raakt Carla opnieuw gefascineerd door Louis, die inmiddels een succesvol acteur is geworden. Bij het terughalen van haar herinneringen blijkt dat ze hun relatie verkeerd heeft ingeschat. Het aanbidden van Louis Claus gaat over de dunne grens tussen verlangen en wanhoop, zwijgen of je uitspreken, en is een poëtische zoektocht naar intimiteit.’

Een schitterende vorm van schrijversgeluk’ De Groene Amsterdammer

‘Dit is het begin van echt schrijverschap.’ **** De Volkskrant

‘Hoogenkamp verwerkt enkele trauma’s op een subtiele en soms confronterende wijze. Vooral de onderlinge relaties weet ze prachtig te verwoorden en soms schieten de tranen je in de ogen als ze in een paar zinnen de onmacht binnen die verhoudingen weet te typeren. (…) Het aanbidden van Louis Claus is een fantastisch debuut.’ ***** Leeuwarder Courant/Dagblad van het Noorden

‘Jeugd, tegenslag, opgroeien: het is de materie waaruit veel literaire debuten zijn opgebouwd, maar Hoogenkamp steekt er bovenuit met haar knisperende stijl en haar knappe dosering.’ **** NRC Handelsblad

‘Het aanbidden van Louis Claus’ is een overdonderende debuutroman over het diepmenselijke verlangen naar onvoorwaardelijke bevestiging van je bestaan, naar een plek om in thuis te komen.’ Tzum

‘Voortreffelijk debuut van toneelschrijfster Helena Hoogenkamp. De begeerde Louis wordt in haar roman voorwerp van fascinatie. Eerst in die vreemde zomer van 2003, later opnieuw – als Carla een relatie met een vrouw heeft en Louis een succesvol acteur is. Subtiele coming-of-ageroman met weerhaakjes.’ De Morgen

‘Bij de bekroonde toneelschrijfster smaakt de coming of age-cocktail naar cranberrybreezers, Goldstrike en hartverscheurende eenzaamheid.’ De Standaard

‘Droomdebuut.’ De Limburger

‘Helena Hoogenkamp schreef over het onzegbare.’ Het Parool

‘Het aanbidden van Louis Claus is in alle opzichten een geslaagd debuut van een schrijfster die handig de kracht van suggestie hanteert en een bewonderenswaardig geserreerde stijl bezit. Een naam om te volgen.’ Cutting Edge.

‘Het broeit en knettert in dit opvallende debuut over een noodlottige liefde.’ Zin

‘Waar komt iemand vandaan die zo goed kan schrijven?’ Onno Blom, Nieuwsweekend

‘Zelden sprankelender gesprekken gelezen die op een soms onthutsend laconieke manier een inkijk bieden in de personages, in eenzaamheid, in rouw.’ Peter Verhelst, Radio Debuut

Waanzinnige dialogen, heel knap gedaan.’ (…) ‘Het is een heel ontroerend verhaal over een meisje, de wording van een vrouw. Ik zou me heel graag over haar willen ontfermen.’ Jellie Brouwer, De Boekenpodcast

English version:

Adoring Louis Claus

It is summer 2003 and teenage Carla, unhappy at home, loses herself instead in a relationship with classmate Louis Claus.

She gets pregnant, and they lose touch after she has an abortion. Fifteen years later, Carla has lost her mother and is in a lesbian relationship when one day she runs into Louis Claus, they seek shelter from the rain and end up having sex. Once again, Carla seems to be running away from her problems by focusing on Louis.

Subtle and lyrical, Adoring Louis Claus interweaves the themes of sexuality, loneliness and grief.

‘Being young, facing adversity, coming of age are the stuff of many literary debuts, but Hoogenkamp’s crackling style and impressive restraint put her head and shoulders above the rest.’ NRC Handelsblad

Fragment translated by Laura Vroomen:

Don’t filter yourself, was the advice from a friend whose mother had already passed away. You won’t get a chance to say or ask anything afterwards.

‘Mum, did you ever think I might be gay?’ I asked.

She was lying, eyes closed, on the sofa, which she thought was shabby because I’d dragged it in from the street. The tracksuit she was wearing had no zips, just elastic in the bottoms. A smart tracksuit with flowers in which we ended up burying her.

‘No,’ she said without opening her eyes. ‘I never did. Never ever. Not about you and not about your sister either.’

‘I’m thinking of exploring.’

‘I wouldn’t if I were you. It’ll end in tears.’

That was the moment I decided not to introduce my girlfriend to her. Our tea was getting cold. I put the kettle on again and accidentally picked Sleepy Time herbal tea when we were already very tired. With two hot cups in my hand, I went and sat down on the floor beside the sofa, close to her bony feet.

‘Mind you, you used to play with boys all the time, but that’s because nobody had told you that you were a girl. And you kept cutting your long hair; I buzzed it all off to teach you a lesson. That’s when the butcher thought you had leukaemia and gave you an extra slice of sausage.’

Liver sausage. I remembered. We used to play Teenage Mutant Ninja Turtles in the sandpit in the school playground. We’d run and shoot and roll around in it, ambushing each other and yelling, ‘bang, you’re dead’. And you and you and you, because you’re never too young to be shot at. One day I came home covered in sand and my mother said that it was weird that I only ever played with boys, that I should make friends with a girl. So I chose Jessica, just a bit taller than me, with slanting eyes and a bowl cut. Hand in hand, we walked over to the sandpit and squealed, ‘we wanna join in’. Mickey stopped mid-somersault and put his twig down.

‘No way, there’s only ever one lady on the team.’

I burst into tears, and Jessica let go of my hand in shock. She screwed up her face and took a step back, wiping her hand on the air as if to rid herself of my blubbing. If at that age, six years old, I’d understood why I was crying, I’d have said:

‘I can just as easily be Rafael. Or Michelangelo or Donatello or Leonardo. I can fight, too.’

‘Maybe the ladies can be the bad guys?’ Mickey squeaked.

‘Would you have helped me through a divorce?’ mum asked from the sofa. ‘Lately I’ve been thinking a lot about Kelly’s mother. She actually got divorced after her diagnosis, she didn’t want to die in that house. I went over one time and you could barely move once you stepped inside. That husband of hers was a hoarder.’

‘Of course I’d have helped you.’

‘But you’re not the least bit practical. Your sister, she is, but you’re not.’

‘We’d have helped you anyway.’

She looked out of the window, at a pigeon balancing on one leg on the anti-bird spikes.

‘Yes,’ she said, ‘yes, you would have done.’

For more information and translation rights: m.nagtegaal@debezigebij.nl

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *